یک و ساعت و نیم خیره به مانیتور این شد که چیزی ننوشتم و حرفی برای گفتن نبود. یعنی حرف بود و فقط حرف بود. + نوشته شده در سی ام شهریور ۱۳۹۴ساعت ۵:۳ ب.ظ توسط نگين داودي |

این روزها به قدری همه زندگیهامون توی شبکههای اجتماعی بهم گره خرده که اگر جایی حرفی بزنی یا چیزی بنویسی، مطمئنا خیلها اون رو میخونن. اما قبلا این وبلاگ تنها مکان بروز اجتماعیام بود و معمولا غرها و دلتنگیهام رو اینجا میآوردم. اما مدتهاست از بس توش چیزی ننوشتم اصلا یادم رفته برای خود نوشتن چطو